27 september

Gelukkig zijn is een fijn gevoel. Alsof niks meer kan mislukken en alles goed gaat. Doordat je zo gelukkig bent zal je je positief voelen en ook positief denken, wat weer alleen maar positieve dingen aantrekt.

De laatste tijd was mijn positiviteit minder, zelfs bijna weg. Het ging gewoon even niet meer en ik zat niet meer lekker in mijn vel. De laatste dagen gingen wel weer beter en vandaag ging het heel goed. Ik was heel erg blij en vrolijk en ik was lekker aan het kletsen en ik had het gevoel dat iedereen ook blij was. Ik was echt vrolijk, niet nep dit keer, wat heel fijn was.

Mijn lach verdween niet na een tijdje omdat ik wist dat diegene niet meer keek of weg was gegaan, mijn lach bleef en bleef maar terugkomen. Hij hád niet eens tijd om te verdwijnen door alle grappen die er gemaakt werden en alle leuke verhalen die werden uitgewisseld.

Photobucket

De laatste tijd ben ik veel meer van de koffie. Hierboven zie je een caramel latté van nescafé. Hij smaakte niet erg naar koffie, maar alsnog vond ik hem erg lekker. Ook omdat het wat  afwisseling is tussen de thee en de soepjes die ik de laatste tijd (cup à soup!) aan het drinken ben.

Morgen (vandaag) is het het laatste dagje en dan heb ik weer weekend. Heerlijk! Weekenden beginnen steeds meer voor mij te betekenen. Ik geniet er steeds meer van en ze vliegen ook steeds sneller voor bij. Het werken bij de Albert Heijn gaat trouwens super goed en het word steeds gezelliger. Of mijn baas daar blij mee is weet ik niet… Soms zijn de gesprekken die we voeren zo erg, dat we gewoon niet kunnen stoppen met lachen. Toen ik begon met werken was het natuurlijk erg wennen. Ik wist niet hoe alles werkte en mijn collega’s kende ik ook niet. Beetje bij beetje raak je meer met elkaar verbonden en weet je steeds meer van elkaar. Tot op het moment dat je elkaar belachelijk begint te maken met hele flauwe grappen en daar dan stuk om ligt. Of dat als er een aantal taarten op de grond vallen, je daarmee spontaan een taartgevecht begint en achter elkaar aanrent om een taart in elkaars gezicht te gooien. Jep, elke vrijdag kijk ik er naar uit om weer lekker te gaan werken en heerlijk te lachen met z’n allen.

Een hele fijne vrijdag!

Hello September.

Tussen al het huiswerk, school en How I met Your Mother afleveringen kreeg ik het niet voor elkaar om een artikel te schrijven. Niet eens omdat ik geen tijd had, meer omdat mijn toetsenbord niet goed aanvoelde. Nee oke, ik had er gewoon even geen zin in. Ik had niet het gevoel om jullie weer lastig te vallen met mijn gedachtes dus ik heb jullie ook even tijd rust gegeven, waardoor ik er nu weer lekker tegen aan kan. Wie noemde mij nou niet aardig? Haha.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

 

Oke, het is echt heel erg slecht gesteld met mijn humor op dit moment, en ja, dit meen ik.

Mijn dagen zijn de laatste tijd anders dan normaal. Natuurlijk omdat ik ook weer naar school ga, maar ook omdat ik merk dat ik anders doe. Anders tegen dingen aankijk en anders over hoe ik dingen zie. Hoe ik dit moet verwoorden weet ik niet. Wel zie ik dit ‘anders gebeuren’ niet meteen als slecht. Misschien kan ik het zelfs positief noemen.

Mijn nieuwe klas is wennen. Eerst baalde ik er echt van. Ik zat niet bij mijn vriendinnen in de klas en de helft mocht ik niet, dacht ik tenminste. Ik concentreerde me alleen maar op de mensen in mijn klas die ik niet mocht, in plaats van dat ik me concentreerde op de mensen in mijn klas die ik wel mocht. Ook heb ik alsnog een paar lessen met mijn vriendinnen en de pauzes, dus overleven zal zeker lukken. Misschien zag ik alles gewoon te donker. Maar je kent het, na regen komt altijd zonneschijn. Ik haat deze uitdrukking zo erg eigenlijk, en nu gebruik ik hem zelf.. Holy  shit.

Ook heb ik wat rare ontwikkelingen op het gebied qua sport. Op de een of andere manier is het mij gelukt om 2,2 kilometer af te leggen in 11 minuten, waar ik best trots op ben, want met mijn sport ervaring en conditie, stond ik er wel even van te kijken.
Laten we hopen dat deze week een goede week word en het snel weer weekend is zodat ik eindelijk kan uitslapen. Dat is namelijk vorige weekend niet gelukt.

Liefs,
Nadia

 

20 augustus

Nu de mannen het huis uit zijn (mijn vader zit in München voor zijn werk en mijn broer zit een weekje met vrienden in Amsterdam) is het heerlijk rustig thuis. Het is een groot verschil, alleen met mijn moeder en zusje, maar het is best fijn. Het is lekker rustig en alles gaat gewoon zijn gangetje. Geen geschreeuw of stomme programma’s op de tv of keiharde muziek. Heerlijk.
Photobucket

Amandelen aan het fijn malen voor het avondeten.

Photobucket

Dit was een nieuw experiment en het was erg lekker! Spaghetti met een dressing van pesto,kaas en amandelen met tomaatjes erdoor heen.

Photobucket

Er zat een verbazingdekkend leuk armbandje bij de Meiden Magazine van mijn zusje. Volgens mij had ik hier voor net wat gegeten, zie je de kruimels op mijn hand?

Liefs,

Nadia
 

 

Verdriet weg eten

Ik wist dat het eraan zat te komen, maar dat het moment echt zo dicht bij zou zijn was onverwacht. Moose (mijn kat) hebben we vandaag laten inslapen. Het ging al een hele tijd niet goed met hem en hij had al medicijnen, antibiotica en pijnstillers dus dit was eigenlijk wel de beste keuze.

Ik weet niet wat ik er van vind. Ik voel me een beetje gevoelloos. Ik kan er niet boos of verdrietig over zijn. Ik weet gewoon niet wat ik ervan vind en wat voor emotie ik erbij heb. Het is wel lastig, om je familieleden te zien huilen, terwijl je zelf helemaal niks bij voelt.

Moose was inmiddels 17, of ouder. Zijn echte leeftijd hebben we nooit geweten, omdat hij vroeger een zwerfkat was. Moose ligt inmiddels lekker in de tuin te slapen, die net zoals onze andere kat, Willem, daar is begraven.

Samen met mijn zusje gingen we Ben&Jerry’s eten, om het verdriet weg te eten.

 

Photobucket

Photobucket

Te persoonlijk is een no-go

Deze blog had ik in mijn hoofd als een ‘echte’ persoonlijke blog. Ik schrijf over vanalles, en soms wil ik wel eens iets persoonlijks kwijt. Dat doe ik ook, maar soms wil ik meer kwijt dan dat ik eigenlijk kan doen. Iedereen leest mijn blog, mijn familie, mijn vriendinnen en jullie natuurlijk. Ik heb er helemaal geen problemen mee, maar hierdoor word ik soms tegen gehouden. Alsof ik maar een beperkte ruimte heb om iets te vertellen, omdat ik niet wil dat bepaalde mensen bepaalde dingen weten. Maar die dingen zijn dan juist de dingen die ik juist kwijt wil. Snap je hem nog?

Tumblr_m74zhyoapx1rab8veo1_500_large

Ik weet niet hoe ik dit kan oplossen of wat ik eraan kan doen. Maar ik heb het gevoel alsof het ‘probleem’ wel steeds groter word. Misschien kan ik het gewoon aan de kant schuiven en dan zal je er niks meer over horen, en als het me niet lukt zal ik jullie vast wel op de hoogte houden.

Herkenbaar?

 

Jezelf zien.

Toen we op vakantie waren in Spanje, keek ik veel rare programma’s. Programma’s uit het buitenland die we hier niet hebben. Er was 1 programma waarin je vrienden in de maling kon nemen. Een meisje werd in de maling genomen door een vriendin. Dat meisje, dat was ik toen ik 11 was. Niet letterlijk natuurlijk, maar het leek net alsof ik mezelf zag. Met haar mollige gezichtje, de tanden, de manier hoe ze lachte, hoe ze deed. Alsof ik een filmpje van mezelf terug keek.

Kiddies_large

Ik heb weleens gehoord dat er 5 personen op deze wereld lopen die precies het  hetzelfde uiterlijk hebben als jou. Het is lastig om dat te geloven, maar ergens zit er wel waarheid in. Maar om een versie van je jongere zelf te zien, vond ik toch best wel apart.

Zou het kunnen? Dat er dezelfde versies van je rondlopen, maar ook jongere versies? Die dezelfde keuzes maken, alleen dan later in de tijd? Ik bedoel, dat meisje lachte zelfs hetzelfde. Als ik erg hard moet lachen houd ik vaak een hand voor mijn mond, dat meisje deed precies hetzelfde. We deden hetzelfde met onze ogen, keken hetzelfde en ons haar zat zelfs hetzelfde als een paar jaar geleden. Freaky huh?

Ik weet niet zo goed wat ik erover moet denken, wel ga ik proberen een foto van het meisje te vinden. Gewoon voor de zekerheid. Kijken of we echt zo erg op elkaar lijken.

Hebben jullie dit ooit gehad?

Random photos #5

De laatste 2 weken waren lekker rustig. Ik heb nu officieel vakantie en daar geniet ik heerlijk van. Zelf ga ik natuurlijk ook op vakantie, naar Spanje, waar ik als ik terug ben wat over zal schrijven.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Ik ging lunchen met een vriendin aan de oude gracht. Beiden bestelde we een salade met mozzarella en tomaat. Ik vond hem erg lekker, maar ik had hem eigenlijk heel anders verwacht. Ik dacht namelijk dat het een salade zou zijn, waarbij alles al wel een beetje door elkaar heen was gemixt, wat eigenlijk helemaal niet het geval was.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

De salade, ik schrok wel van de olijven eigenlijk. Ik stop er eentje in mijn mond en begin lekker te kauwen, zit er een pit in. Dat moment zag er niet heel charmant uit, haha.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Aaaah! Toen ik een la dichtdeed van mijn ladekast viel ineens mijn spiegel op de grond. Hij was helemaal niet meer te redden (wat ook wel logisch is) en nu ben op zoek naar een andere spiegel. Ik heb helaas nog geen leuke gezien.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Ze blijven lekker, deze Danio toetjes!

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Zondag kwamen mijn oma en opa langs om bij ons te komen lunchen. Het was erg lekker!

 

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Tijdens een van de laatste dagen van school gingen we met een groepje windsurfen. Ik dacht dat ik me goed had ingesmeerd, maar schijn bedriegt. Onwijs verbrand. Alweer.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Dit is al wel een wat oudere foto, maar hier was ik helemaal klaar met school. Ik gooide al mijn boeken op een stapel en ging erop staan. Hoe ik het heb bedacht weet ik ook niet, maar ik vond het wel leuk om deze foto even met jullie te delen.

Zijn jullie al lekker vakantie aan het vieren?

Random photos #3

Deze week was het een heerlijke zonnige week. De week begon met broeken en de week eindigde met het kortste broekje die ik ooit heb gedragen in mijn hele leven (zie dit artikel). Ook heb ik best geluk gehad dat ik op tijd ben begonnen met mijn medicijnen voor zonne allergie. Ik heb er tot nu toe bijna geen last van gehad, en als ik dan allemaal mensen hoor die er juist op dit moment last van hebben vind ik dat ik het best goed heb aangepakt. Deze foto’s zijn eigenlijk allemaal van 1 week, dus misschien moet ik een andere naam gaan bedenken voor deze serie, maar dat komt dan nog wel.

 
Uploaded from the Photobucket iPhone App

De week begon natuurlijk al goed met mijn nieuwe earcuff, die ik erg graag heb gedragen. Dinsdag besloot ik om hem iets meer te laten opvallen door mijn haar voor de helft in te vlechten en daarna er een staart van te maken.

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Deze quote kwam ik tegen op misslipgloss en ik vind hem goed! Vaak zeggen mensen dat ze helemaal geen tijd hebben voor dingen, maar het ligt er dan ook aan hoe ze hun andere tijd gebruiken. Als je echt iets graag wilt doen op een dag, kan je er bijna altijd wel tijd voor maken. Je moet gewoon efficient met de tijd omgaan en keuzes maken.

 

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Ik had het deze week zo warm! Ten eerste omdat ik niet echt afstand kon doen van mijn lange broek en ten tweede omdat mijn kamer echt een oven is met warm weer. Dus zocht ik verkoeling op mijn vloer, wat de eerste 5 minuten heerlijk was totdat ik er achter kwam dat ik mijn vloer al lang niet meer had stof gezogen.. (dit vind ik zo lastig werkwoord. Ik zeg altijd gestofzogen, mensen roepen dan altijd meteen dat het niet kan maar voor mij klinkt het zó logisch. Net zoals gezwoten, wat ook niet schijnt te bestaan.)

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Met gym naar het strandje in de buurt, leuk! Hier zie je mijn met Carlijn en Megan, en wat mijn duim doet weet ik trouwens niet helemaal. Ik dacht goed bezig te zijn door mezelf in te smeren, ben ik alsnog mijn bovenrug en nek vergeten, die nu dus behoorlijk verbrand zijn. Alles wat er tegen aan komt voel ik. Zelfs het omdraaien in mijn bed doet pijn helaas :(

Uploaded from the Photobucket iPhone App

Toen ik terug kwam van het strandje voelde mijn huid trekkerig en het gloeide een beetje. Ik besloot maar gewoon wat yoghurt erop te smeren wat erg verkoelend werkte. Mijn vader heeft me wel even zitten uitlachen toen hij me zo zag en verklaarde me een beetje voor gek. Hij gaf uiteindelijk wel toe dat mijn huid erg zacht voelde, haha.

Hoe was deze warme week van jullie? Lekker van de zon kunnenn genieten?

Uit je comfort zone.

Ik zit graag in mijn eigen veilige hokje. Waarin ik weet waar ik aan toe ben en dat alles eigenlijk voor mij op een rijtje staat. Ik vind het soms best lastig om uit dit fijne hokje, mijn comfort zone, te komen.

Gister (donderdag) zouden we van 13.10 tot 15.10 buiten gym hebben. Deze dag zou het 28/29 graden worden. Ik zag er tegen op. Als een BLOK. Gymmen is niet mijn favoriete hobby, en al helemaal niet in de hitte. De hitte stijgt al snel (letterlijk) naar mijn hoofd waardoor ik helemaal mooi glimmend bezweet eruit zie. Iedereen zweet, dat is zo. Ik heb alleen het gevoel dat ik veel en veel sneller op mijn gezicht zweet dan anderen. Ik moet hier eigenlijk ook helemaal niet zo’n probleem van maken. Wie zou het zich nou nog herinneren de volgende dag? Juist, niemand. Ik had me er na een tijdje wel over heen gezet, tot dat ik de volgende schok kreeg. In plaats van dat we gingen gymen gingen we naar een strandje in de buurt. Van binnen juichte ik, ik hoefde niet te gymmen! Maar, dit betekende wel, dat ik niet lekker veilig mijn lange broek aan kon houden.

560438_10150665039141143_605011142_9627209_155383097_n_large

Ik ging snel naar huis, om een veilige outfit uit te zoeken. Toen kwam ik een high waisted short tegen die ik laatst kocht bij de H&M. Voor ik het wist legde ik hem weg en zocht wat anders. Ik wilde hem niet aan. Ik heb hele witte benen en ik heb natuurlijk ook KP (huidaandoening, als ik het zo zeg klinkt het vreselijk schokkend in feite zijn het gewoon rode bultjes). Alles in mij wilde juist die short aantrekken. Hoe vaak trek ik iets anders aan omdat ik iets niet durf? Hoe vaak doe ik dat wel niet? Ik weet dat je dat niet op 1 hand kan tellen. Ik twijfelde. Heel erg. Misschien is het overdreven, maar ik heb nog nooit zo’n kort broekje aangehad. Al helemaal niet op de fiets naar een plek waar allemaal mensen van mijn school zijn. Ik zie de laatste tijd zoveel kleren, zoveel dingen die ik niet koop omdat ik het niet aan durf. Terwijl ik in mijn hoofd een nieuwe kledingstijl ontwikkel, blijf ik in de werkelijkheid achter. Tot vandaag. Ik trok hem aan en begon maar te fietsen.

Eerst was het echt heel erg ongemakkelijk en voelde ik me niet fijn. Dat gevoel verdween en ik voelde me gewoon goed. Ik heb alles uitgezet over wat mensen van mij zouden denken of vinden. En als ze wel iets zouden denken over mij, zei ik in mijn hoofd dat het iets positiefs was. Daar op het strandje, samen met mijn vriendinnen, voelde ik me goed. Ik voelde me blij en was wonder boven wonder op mijn gemak.

Tumblr_m38es3spj41qdusdao1_500_large

Nadat ik thuis kwam ben ik zelfs samen met mijn zusje lopend naar  het winkelcentrum gegaan. Met trots kan ik zeggen dat ik uit mijn comfort zone ben gekomen en ik denk dat ik nog wel een tijdje hier blijf, uit mijn eigen veilige hokje.

In of uit de comfort zone? Heb jij er moeite mee?

Getal-gevoelig.

Ooit meegemaakt? Door cijfers gemotiveerd of gedemotiveerd worden? Ik wel. Het liefst gooi ik alles cijfers eruit (bye bye wiskunde!) maar het liefst hield ik ze ook. Met mijn site wil ik het liefst de cijfers eruit gooien. Het is niet dat ik totaal depressief word als ik naar het bezoekersaantal kijk (gelukkig niet!) maar ik merk wel dat het invloed op me heeft. Natuurlijk zie ik dat ik met sommige artikelen meer bezoekers heb, dan met andere artikelen. Het kan zo de helft minder zijn. Hierdoor merk ik steeds meer, dat ik artikelen wegstreep omdat ik weet dat (een deel) van jullie die artikelen minder leuk/interessant vinden. Terwijl ik deze blog voor me zelf ben begonnen, omdat ik van schrijven en fotograferen houd. Niet om mensen een plezier te doen en dingen niet te doen die ik eigenlijk wel wil doen. Natuurlijk denk ik aan jullie en ik vind jullie heel belangrijk, maar op een gegeven moment word ik wel een beetje gek van mezelf.

Bij zoiets moet ik echt even terug naar mezelf gaan, en denken aan de reden waarom ik begon en waarover ik het leuk vind om te schrijven. Zo’n sessie heb ik dus laatst weer gehad. Cijfers negeren is niet altijd makkelijk.

Getallen motiveren mij ook. Hierbij gaat het meer om tijd. Hoe vaak kan ik dit doen in 20 seconden? Kan ik dit afkrijgen binnen 10 minuten? Altijd. Altijd heb ik dit soort wedstrijdjes. Soms komt het ook voor als ik fiets (en er veel, heel veel wind is) ik tel in mijn hoofd. 1….2….3….4 1…2…3…4 1..2..3..4 1.2.3.4 1234 Sneller trappen, sneller, nog sneller tot dat ik thuis ben. Hoe sneller ik kan trappen hoe beter. Terwijl ik steeds sneller trap, tel ik in mijn hoofd. Steeds sneller tot dat ik bij 4 ben en hup, vlug terug naar 1. Dit motiveerd mij om juist nog sneller te fietsen. En het voelt eigenlijk ook wel goed, alles geven. Gheh, mijn gym leraar zou willen dat ik dit ook ooit deed bij gym..

7085146945_8c6cbf39e7_z_large

En natuurlijk werken goede cijfers op school ook altijd motiverend!

Hoe is jouw verhouding met cijfers?