Joepie.

Poe, poe, he. Zo. Ik wilde een heel diepzinnig stukje gaan schrijven over het verleden, het heden en de toekomst en over hoe de tijd snel gaat, maar goed, daar zit natuurlijk helemaal niemand op te wachten. (zelfs ik niet)

 photo IMG_3281_zps7bm9jpzk.jpg

Dit weekend had echt zijn ups en downs. Ik heb gehuild, gelachen, geschreeuwd, gezongen, gelegen en gegeten. Nu vraag je je natuurlijk af wat ik dan in hemelsnaam heb uitgevroten, maar ik denk dat het antwoord erg teleurstellend zal zijn. Ik heb net het laatste woord getypt voor mijn historiografisch onderzoek, die ik morgen moet inleveren. Ik had nooit verwacht dat ik in dit weekend zo blij en gefrustreerd kon zijn en ik had al helemaal niet verwacht dat ik zo kon reageren op een opdracht.
Voordat je denkt dat ik gek ben, zal ik even uitleggen hoe het precies in elkaar zit. Ik had een heel idee voor een onderzoek in mijn hoofd, maar de juiste artikelen kon ik niet vinden. Toen kreeg ik een ander onmogelijk idee. En nog 1, en nog 1.. Uiteindelijk besloot ik maar gewoon iets te kiezen (om precies te zijn ging mijn onderzoek over de kijk op de globale geschiedenis van de Chinese samenleving en of er in die kijk overeenkomsten waren met het lixue, wat een Chinese neo- confucianistische ideologie is, jaja). Terwijl ik bezig was, besefte ik dat ik niet volgens de opdracht werkte en dat wat ik typte helemaal nergens op sloeg. Ik wist dat er geen andere optie was, behalve doorgaan. Dus nu mag ik morgen heel erg leuk een onderzoek inleveren waar ik zelf niet eens achtersta en ik zelf ook in zie dat het nergens op slaat. Joepie.

Maar goed, ik ben blij dat het af is en dat ik kan slapen en ik er niet meer aan hoef te denken. Oke, genoeg geklaag. Ik heb veel leukere dingen te vertellen, maar dat komt allemaal nog wel ;)

Liefs,
Nadia

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *