Nadia en het openbaar vervoer

image

Altijd als ik ergens naartoe ga (in Utrecht) ga ik met de fiets. Mijn fiets en ik hebben een onwijs goede band en hebben nu al meer dan 8 jaar een relatie. Onafhankelijk van het weer, spring ik op mijn fietsje en fiets ik heel Utrecht door.

Voor mijn vorige tentamen van Nederlands moest ik naar de uithof. Ik was er nog nooit eerder geweest en ik had goed de weg uitgezocht in de hoop niet te verdwalen. In de stromende regen waren de aanwijzingen op mijn hand vervaagd, maar gelukkig kwam ik goed terecht en liep ik op tijd – en enorm nat- de zaal van het tentamen in. Helaas ging alles wat anders op de terug weg en ben ik 3 keer heen en weer gefietst op dezelfde weg, omdat ik de afslag niet kon vinden en ik verder geen herkenningspunten had. Uiteindelijk vond ik het, maar toen waren mijn sokken al doorweekt (en de inhoud van mijn tas, die niet goed dichtzat, ook).

Vandaag had ik weer een tentamen en weer op de uithof. Het regende weer. Ik besloot het dit keer anders aan te pakken. Er gaat een bus bij mij in de buurt rechtstreeks naar de uithof en ik zou er binnen 15 minuten zijn. ‘Deal!’ dacht ik. Zo kon ik een nat pak, verdwalen en klitten in mijn haar voorkomen. Op tijd ging ik naar de bushalte en wachtte ik. Ik kwam erachter dat de buslijn niet aangegeven stond bij het bushokje. Hoewel bij normale mensen dan de alarmbellen gaan rinkelen, bleef ik rustig wachten. En wachten. Maar de juiste bus kwam maar niet. Uiteindelijk besloot ik het te vragen aan een buschaffeur en wat bleek? IK STOND BIJ HET VERKEERDE BUSHOKJE. Snel rende ik naar de juiste plek, maar de bus was net weg. Om 13:25 stapte ik in de bus, terwijl mijn tentamen om 13:30 zou beginnen.

Vervolgens denk je dat ik snel de bus uit zou sprinten naar het juiste gebouw, toch? Ja, dat dacht ik ook. Maar helaas kwam mijn bijzonder slecht richtingsgevoel weer opspelen en had ik GEEN IDEE waar dat gebouw (hetzelfde gebouw als de vorige keer) was. Na google maps, een vrouw en een man geraadpleegd te hebben, stopte ik snel bij het toilet voor een zenuwplasje en kon ik eindelijk plaats nemen in de zaal. Stopt het daar? NEE. Terwijl ik hopeloos aan het zoeken ben naar een pen in mijn tas, maak ik (te) veel geluid en probeer ik nog sneller een pen te vinden, wat alleen maar meer geluid creëert. Na 30 minuten snel geschreven te hebben, merk ik ineens dat mijn pen leeg is en moet ik ook nog een pen lenen van een docent. Ik kan je vertellen dat ik erg blij was toen ik eindelijk thuis op de bank plofte.

 

One thought on “Nadia en het openbaar vervoer

  1. Haha, klinkt heel herkenbaar dit, had mij ook zo kunnen overkomen. Zelfs als je op een hogeschool zit op de uithof is het nog ingewikkeld om een andere faculteit daar te vinden. Ze moeten echt bordjes neerzetten daar zodat je niet verdwaald als je nog maar 5 minuten hebt voor het hoorcollege begint :p

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *