TYPISCH

Een nieuw bureau. Dat zou ervoor moeten zorgen dat ik dit jaar gemotiveerd en enthousiast aan mijn studie zou gaan beginnen. Hoe ik deze gedachte heb ontwikkeld weet ik niet zo goed meer. Wel weet ik dat ik dit artikel schrijf aan mijn nieuwe Ikea bureau (met bamboe!).

Zo direct heb ik mijn eerste echte college, jaja. Wie had dat zien aankomen? Het grappige is, is dat ik nu alweer in oude patronen (van mijn middelbare school) aan het vallen ben. Voor de mensen die het niet weten, een slechte eigenschap van mij is, is dat ik snel opgeef. Het is niet dat als iets moeilijk word ik weg ren, maar het is meer dat ik snel niet meer geïnteresseerd ben en daarom stop. Ik vind het lastig mijzelf te pushen en door te gaan als mijn interesse alweer bij een heel ander onderwerp ligt. Toen ik nog op de middelbare school zat, was dit vaak het geval. Ik begon enthousiast en gemotiveerd, maar na 15 tot 30 minuten was ik aan het dagdromen en met hele andere dingen bezig. Uiteindelijk rafelde ik het af en kon in snel met een ander vak beginnen, in de hoop dat mijn enthousiasme langer bij mij zou blijven.

Voor het college dat ik vandaag zal hebben, moest ik een voorbereidende opdracht maken. Niks mis mee, dacht ik, toen ik de bijgevoegde bestanden opende. Vanwege mijn enthousiasme begon ik direct te lezen, om 10 bladzijdes verder erachter te komen dat het stuk niet bedoeld was om gelezen te worden en het om de andere pagina’s ging. Go me! Voor de eerste opdracht heb ik wel echt mijn best gedaan, omdat ik moest van mijzelf. De tweede opdracht vond ik een beetje vaag en toen begon het echt. Ik merkte dat ik er met mijn hoofd niet meer bij was en ik sloeg stukken tekst over met de gedachte dat het toch niet relevant zou zijn. Na meerdere pauzes en de vaatwasmachine uit en ingeruimd te hebben, besloot ik wat te googelen om zo sneller een antwoord te kunnen geven op de gestelde vraag. ARGH, daar gaan we weer. Uiteindelijk heb ik snel een antwoord geformuleerd. Ik besloot dat ik klaar was. Maar toen kwam natuurlijk mijn innerlijke student om het hoekje kijken en maakte mij duidelijk dat het zo niet kon. Ik sleepte mij weer naar mijn bureau en probeerde mij te focussen op de tekst. Maar waarom? Ik had het ‘antwoord’ al. Ik heb net opgezocht of het een hoor- of werk college is. Het is een hoorcollege. Aan mijn innerlijke student maakte ik duidelijk dat het lezen van de artikelen al prima was en het antwoord er niet toe doet, omdat het toch ‘maar’ een hoorcollege is en niks persoonlijks aan mij gevraagd zal worden. Hoop ik.

Aan de ene kant weet ik dat ik gewoon zo ben, maar aan de andere kant zit ik mijzelf echt op te vreten. Ik krijg deze geweldige kans om te studeren en alsnog gedraag ik mij zo. Typisch.

 photo DSC_1156verkleind_zpsfssi9d3g.jpg
*Soort van dromerige blik? Haha!*

Liefs,

Nadia

One thought on “TYPISCH

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *