Ongemakkelijk.

Ik voelde het water in mijn mond toenemen. Ik wist dat ik geen schijn van kans maakte, maar ik kon het altijd proberen. Ooit zou het mij lukken. Er komt een dag dat ik het kan weerstaan. Wetend dat vandaag niet die dag is, pakte ik een vork en schoof ik een groot stuk slagroomtaart in mijn mond. Het smaakte minder lekker dan ik dacht. Ik had twee opties. Stoppen met eten omdat de smaak tegenviel of doorgaan met eten, simpelweg omdat ik het fijn vond om te eten. Ik koos voor de makkelijke keuze: doorgaan met eten.

Terwijl ik 1/3 van de taart al in mijn maag heb verstopt, hoor ik de deurbel. Ik baal niet vaak, maar op dit moment baalde ik er van dat ik het nog steeds niet voor elkaar had gekregen mij te douchen en aan te kleden. Met het vogelnest op mijn hoofd en mijn charmante pyjama, loop ik de trap af. In de hal werp ik een snelle blik in de spiegel en veeg met mijn mouw mijn mondhoeken schoon. Door het glas van de voordeur zag ik dat het de postbode was. Met een beschamende blik doe ik de deur open. Ik zie dat de postbode mijn outfit in zich opneemt en ik voel mijn wangen van kleur veranderen. Hij merkt dat ik mij ongemakkelijk voel en geeft mij snel het pakketje aan. Terwijl ik teken voor het pakketje, probeert hij het moment minder ongemakkelijk te maken. ‘Je bent een mooie giraffe.’ zegt hij, doelend op mijn giraffenpyjama. Mislukt, denk ik. Ongemakkelijk lach ik en sluit ik de deur. Notitie aan mijzelf: Zorg ervoor dat je je voor 3 uur ’s middags hebt aangekleed. Al helemaal als je een pakketje verwacht.

 photo bed_zpsqnezayyt.jpg

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *