BEDROOM

 photo DSC_2906verkleind1_zpsijmaxvew.jpg
 photo DSC_2911verkleind_zpsbrjnrery.jpg

 photo DSC_2904verkleind_zpsrkcthm3g.jpg

Het was weer zover. Ik liep al een tijd met het idee in mijn hoofd en het viel niet meer te negeren. Ik wilde mijn bed anders. Dit gebeurt 1 á 2 keer per maand, haha! Hoewel ik vaak weet dat het niet ‘mooi’ of ‘beter’ zal staan, moet het alsnog gebeuren. Inmiddels klinkt dit bijna dwangmatig, maar dat is niet zo hoor. Ik houd niet van een volle kamer met veel spullen, dus besloot ik alleen een plant op mijn nachtkastje te zetten. Deze bamboe plantjes kreeg ik na het slagen voor mijn examen, anderhalf jaar geleden. En ze leven nog! Ik ben benieuwd hoe lang ze het op mijn kamer zullen volhouden, haha!

Liefs,
Nadia

Nadia en het openbaar vervoer

image

Altijd als ik ergens naartoe ga (in Utrecht) ga ik met de fiets. Mijn fiets en ik hebben een onwijs goede band en hebben nu al meer dan 8 jaar een relatie. Onafhankelijk van het weer, spring ik op mijn fietsje en fiets ik heel Utrecht door.

Voor mijn vorige tentamen van Nederlands moest ik naar de uithof. Ik was er nog nooit eerder geweest en ik had goed de weg uitgezocht in de hoop niet te verdwalen. In de stromende regen waren de aanwijzingen op mijn hand vervaagd, maar gelukkig kwam ik goed terecht en liep ik op tijd – en enorm nat- de zaal van het tentamen in. Helaas ging alles wat anders op de terug weg en ben ik 3 keer heen en weer gefietst op dezelfde weg, omdat ik de afslag niet kon vinden en ik verder geen herkenningspunten had. Uiteindelijk vond ik het, maar toen waren mijn sokken al doorweekt (en de inhoud van mijn tas, die niet goed dichtzat, ook).

Vandaag had ik weer een tentamen en weer op de uithof. Het regende weer. Ik besloot het dit keer anders aan te pakken. Er gaat een bus bij mij in de buurt rechtstreeks naar de uithof en ik zou er binnen 15 minuten zijn. ‘Deal!’ dacht ik. Zo kon ik een nat pak, verdwalen en klitten in mijn haar voorkomen. Op tijd ging ik naar de bushalte en wachtte ik. Ik kwam erachter dat de buslijn niet aangegeven stond bij het bushokje. Hoewel bij normale mensen dan de alarmbellen gaan rinkelen, bleef ik rustig wachten. En wachten. Maar de juiste bus kwam maar niet. Uiteindelijk besloot ik het te vragen aan een buschaffeur en wat bleek? IK STOND BIJ HET VERKEERDE BUSHOKJE. Snel rende ik naar de juiste plek, maar de bus was net weg. Om 13:25 stapte ik in de bus, terwijl mijn tentamen om 13:30 zou beginnen.

Vervolgens denk je dat ik snel de bus uit zou sprinten naar het juiste gebouw, toch? Ja, dat dacht ik ook. Maar helaas kwam mijn bijzonder slecht richtingsgevoel weer opspelen en had ik GEEN IDEE waar dat gebouw (hetzelfde gebouw als de vorige keer) was. Na google maps, een vrouw en een man geraadpleegd te hebben, stopte ik snel bij het toilet voor een zenuwplasje en kon ik eindelijk plaats nemen in de zaal. Stopt het daar? NEE. Terwijl ik hopeloos aan het zoeken ben naar een pen in mijn tas, maak ik (te) veel geluid en probeer ik nog sneller een pen te vinden, wat alleen maar meer geluid creëert. Na 30 minuten snel geschreven te hebben, merk ik ineens dat mijn pen leeg is en moet ik ook nog een pen lenen van een docent. Ik kan je vertellen dat ik erg blij was toen ik eindelijk thuis op de bank plofte.

 

Ongemakkelijk

Holy guacamole! Wat een weer! Ik kom net van de uithof (een van de locatie’s van de Universiteit Utrecht) en ik ben echt doorweekt! Deels omdat het enorm hard regende en deels omdat ik niet goed keek en een paar keer de verkeerde kant op fietste, waardoor ik weer moest omkeren. Altijd leuk, haha!

IMG_1345
             Heerlijke foto van mijn vakantie in Gran Canaria.. Jeetje, wat mis ik dit uitzicht.

Ik had net een tentamen van Nederlands. Hoewel ik het vak onwijs leuk vind (het gaat over het voeren van goede gesprekken etc. ), lukte het leren niet helemaal.. Ik heb het onwijs uitgesteld, waardoor ik dit weekend enorm hard aan de bak moest. Het tentamen ging op zich wel, maar gefocust was ik niet. Ik weet niet hoe of wat, maar mijn buik had besloten ENORM rare geluiden te maken. Ik heb echt van alles gehoord, van hongergeluiden tot halve zuchten tot iets wat ik het meest associeerde met een scheet? En nee, ik heb daar niet stiekem zitten ruften hahaha. Stiekem moest ik er om lachen, totdat ik besefte dat er een kans was dat iedereen om mij heen het kon horen en misschien wel dachten dat die geluiden echt waren.. Achja, dan is dat maar zo. Gelukkig was ik snel klaar en kon ik het lokaal uit om mijn buik even toe te spreken en te vertellen dat dit niet echt gewenst gedrag is. ;)

Nu ga ik even wat eten en heeeeerlijk niks doen :)

Liefs,

Nadia

13 november

Oh jeetje. Ik had gisteravond een feest waar verschillende studieverenigingen voor waar uitgenodigd, zo ook mijn vereniging. Ik was van plan maar 1 of 2 drankjes te drinken en rond 2 uur in bed te liggen. Dit is niet gelukt. Al het geld dat ik mee had is als sneeuw voor de zon verdwenen en mijn hoofd raakte pas om 5 uur ‘s nachts (‘s ochtends?) het kussen, om 3 uur later gewekt te worden door mijn wekker. Ik vind het altijd bijzonder hoe dingen lopen. Je neemt je voor om iets te doen en uiteindelijk gebeurt het tegenovergestelde. Maaaaaaar, het had allemaal een reden. Ik heb het echt ONWIJS naar mijn zin gehad. Het thema was ‘sexy sleepover’ dus iedereen liep er heel leuk bij. Ik heb heerlijk gedanst, een neptatoeage gekregen en vrienden gemaakt met een lief knuffelbeertje dat iemand mee had, haha!

Vanochtend had ik een werkcollege en ik kon nog aardig goed meedoen! Ik had te weinig tijd om in de ochtend onder de douche te springen, dus ik had het gevoel alsof ik enorm stonk. Maar ik heb geen klachten ontvangen, gelukkig maar.

Ik heb zo een eerstejaars picknick/filmavondje. Zin in! Ik ben benieuwd hoe lang ik het ga volhouden.. Ik heb net wat eten voor mijzelf gemaakt (pasta met een tomatensausje, spinazie en nepgehakt) en neem dat mee. Ik eet geen dierlijke producten en ik begrijp dat het lastig is om daar rekening mee te houden, dus vandaar dat ik zelf iets in elkaar heb geflanst. Ben benieuwd wat voor reactie’s ik zal gaan krijgen. Er is ook nog een andere veganist aanwezig, dus het gaat gezellig worden!

Liefs,

Nadia

TYPISCH

Een nieuw bureau. Dat zou ervoor moeten zorgen dat ik dit jaar gemotiveerd en enthousiast aan mijn studie zou gaan beginnen. Hoe ik deze gedachte heb ontwikkeld weet ik niet zo goed meer. Wel weet ik dat ik dit artikel schrijf aan mijn nieuwe Ikea bureau (met bamboe!).

Zo direct heb ik mijn eerste echte college, jaja. Wie had dat zien aankomen? Het grappige is, is dat ik nu alweer in oude patronen (van mijn middelbare school) aan het vallen ben. Voor de mensen die het niet weten, een slechte eigenschap van mij is, is dat ik snel opgeef. Het is niet dat als iets moeilijk word ik weg ren, maar het is meer dat ik snel niet meer geïnteresseerd ben en daarom stop. Ik vind het lastig mijzelf te pushen en door te gaan als mijn interesse alweer bij een heel ander onderwerp ligt. Toen ik nog op de middelbare school zat, was dit vaak het geval. Ik begon enthousiast en gemotiveerd, maar na 15 tot 30 minuten was ik aan het dagdromen en met hele andere dingen bezig. Uiteindelijk rafelde ik het af en kon in snel met een ander vak beginnen, in de hoop dat mijn enthousiasme langer bij mij zou blijven.

Voor het college dat ik vandaag zal hebben, moest ik een voorbereidende opdracht maken. Niks mis mee, dacht ik, toen ik de bijgevoegde bestanden opende. Vanwege mijn enthousiasme begon ik direct te lezen, om 10 bladzijdes verder erachter te komen dat het stuk niet bedoeld was om gelezen te worden en het om de andere pagina’s ging. Go me! Voor de eerste opdracht heb ik wel echt mijn best gedaan, omdat ik moest van mijzelf. De tweede opdracht vond ik een beetje vaag en toen begon het echt. Ik merkte dat ik er met mijn hoofd niet meer bij was en ik sloeg stukken tekst over met de gedachte dat het toch niet relevant zou zijn. Na meerdere pauzes en de vaatwasmachine uit en ingeruimd te hebben, besloot ik wat te googelen om zo sneller een antwoord te kunnen geven op de gestelde vraag. ARGH, daar gaan we weer. Uiteindelijk heb ik snel een antwoord geformuleerd. Ik besloot dat ik klaar was. Maar toen kwam natuurlijk mijn innerlijke student om het hoekje kijken en maakte mij duidelijk dat het zo niet kon. Ik sleepte mij weer naar mijn bureau en probeerde mij te focussen op de tekst. Maar waarom? Ik had het ‘antwoord’ al. Ik heb net opgezocht of het een hoor- of werk college is. Het is een hoorcollege. Aan mijn innerlijke student maakte ik duidelijk dat het lezen van de artikelen al prima was en het antwoord er niet toe doet, omdat het toch ‘maar’ een hoorcollege is en niks persoonlijks aan mij gevraagd zal worden. Hoop ik.

Aan de ene kant weet ik dat ik gewoon zo ben, maar aan de andere kant zit ik mijzelf echt op te vreten. Ik krijg deze geweldige kans om te studeren en alsnog gedraag ik mij zo. Typisch.

 photo DSC_1156verkleind_zpsfssi9d3g.jpg
*Soort van dromerige blik? Haha!*

Liefs,

Nadia

Outfit

image
In Puerto de Morgan kwamen we langs een schattig parkje, waar Tess foto’s van mijn outfit maakte. Ik vind het altijd een beetje ongemakkelijk om te poseren, maar het ging gelukkig beter dan in Ibiza. Wel vergeet ik de hele tijd om vrolijk te kijken, haha! Mijn zusje heeft ook een andere outfit gefotografeerd, maar daar kijk ik onwijs verveeld, dus dat is een beetje jammer..

Zonnebril- QUAY, Croptop- H&M, Rok- H&M, Slippers- Protest, Tas- Primark
image

Liefs,
Nadia

Ongemakkelijk.

Ik voelde het water in mijn mond toenemen. Ik wist dat ik geen schijn van kans maakte, maar ik kon het altijd proberen. Ooit zou het mij lukken. Er komt een dag dat ik het kan weerstaan. Wetend dat vandaag niet die dag is, pakte ik een vork en schoof ik een groot stuk slagroomtaart in mijn mond. Het smaakte minder lekker dan ik dacht. Ik had twee opties. Stoppen met eten omdat de smaak tegenviel of doorgaan met eten, simpelweg omdat ik het fijn vond om te eten. Ik koos voor de makkelijke keuze: doorgaan met eten.

Terwijl ik 1/3 van de taart al in mijn maag heb verstopt, hoor ik de deurbel. Ik baal niet vaak, maar op dit moment baalde ik er van dat ik het nog steeds niet voor elkaar had gekregen mij te douchen en aan te kleden. Met het vogelnest op mijn hoofd en mijn charmante pyjama, loop ik de trap af. In de hal werp ik een snelle blik in de spiegel en veeg met mijn mouw mijn mondhoeken schoon. Door het glas van de voordeur zag ik dat het de postbode was. Met een beschamende blik doe ik de deur open. Ik zie dat de postbode mijn outfit in zich opneemt en ik voel mijn wangen van kleur veranderen. Hij merkt dat ik mij ongemakkelijk voel en geeft mij snel het pakketje aan. Terwijl ik teken voor het pakketje, probeert hij het moment minder ongemakkelijk te maken. ‘Je bent een mooie giraffe.’ zegt hij, doelend op mijn giraffenpyjama. Mislukt, denk ik. Ongemakkelijk lach ik en sluit ik de deur. Notitie aan mijzelf: Zorg ervoor dat je je voor 3 uur ’s middags hebt aangekleed. Al helemaal als je een pakketje verwacht.

 photo bed_zpsqnezayyt.jpg

INSPO: TATOEAGE

Ik zal vast niet de eerste zijn die zegt dat ik een tatoeage wil.

Het feit dat ik iets op mijn lichaam kan laten plaatsen, waar ik kracht uit kan halen, trekt mij heel erg aan. Ik wil daarom ook graag iets afbeelden op mijn lichaam wat veel betekent voor mij, waardoor ik in moeilijke (maar natuurlijk ook in goede tijden) er aan kan denken. Zodat ik weet dat ik sterk genoeg ben om door te zetten, ook al lijkt het niet altijd zo.

Op dit moment heb ik 3 ideeën in mijn hoofd. Als eerste een halve maan. Onwijs simpel, maar voor mij heeft het een mooie betekenis. Volgens mij heb ik dit een keer ergens gelezen, maar dat weet ik niet zo goed meer. Het komt er ieder geval op neer, dat we niet moeten zoeken naar de zon in ons leven, maar naar een maan. De maan zal de donkerste nacht verlichten, om jou weer naar het licht (de dag) te pushen. De zon moet jij zijn, omdat jij je eigen leven moet verlichten. Dit klinkt een beetje diepzinnig, maar ik vind deze gedachte erg mooi.
Het tweede idee wat ik in mijn hoofd heb, is het woord ’embrace’, wat ‘omhelzen/omarmen’ betekent in het Nederlands. Ik zou dit ergens op mijn enkel/ voet (voetzool?) willen hebben. Als laatste iets van een simpel bloemetje om mijn liefde voor de natuur/dieren te uiten.

Ik ren nu niet direct naar de eerste beste tatoeerder, rustig maar, haha!
 photo tatto2_zpsq4pjyupo.jpg
 photo tatto3_zpsr9ogqelv.jpg
 photo tatto1_zpspygxdhdm.jpg

Liefs,

Nadia

EASTER

 photo paas2_zpss4ocyvga.jpg
 photo paas3_zpscyurnj55.jpg
 photo paas1_zpsrrjvicfp.jpg

Hoi,

Twintig minuten staar ik al naar mijn scherm, niet wetend wat ik moet schrijven bij de geplaatste foto’s. Ik vind dat het te laat is om iedereen nog een fijn pasen te wensen, omdat het zo goed al voorbij is. Mijn Pasen was gezellig. Gister waren we met het gezin thuis en zijn we gaan wandelen (en toen ben ik verbrand..). Vandaag vierden we de verjaardag van mijn Oma en hebben we met familie in een Turks restaurant geluncht. Het was heerlijk!

En dat was het.. Normaal type ik lekker door, maar het is er nu gewoon niet..
Liefs,

Nadia

YOU DESERVE YOUR LIFE

Terwijl ik in de bus zit tel ik de bomen. ‘54,55,56’. Als ik 100 bomen heb geteld, stap ik uit. Nog maar twee minuten. Ik begin te rennen. In mijn ooghoek zie ik de buschauffeur kijken. Met een bonzend hard gooi ik de deur open. Ik ren naar binnen en ik zie jou. Ik laat een zucht van opluchting en het geluk stroomt door mijn lichaam. Ik probeer je vrolijk te maken, in de hoop dat ik een klein lachje zie. De lach die ik zo onwijs veel mis. Ik weet dat je pijn hebt, maar de pijn die jij voelt is ook mijn pijn. Ik heb het geprobeerd uit te leggen, maar je wilde niet luisteren.

Je stuurt mij weg. Je wilt rust hebben. Je zegt dat er morgen weer een nieuwe dag is. Ik loop met een angstig gevoel de trap op, bang dat de volgende keer alleen in mijn gedachten voor zal komen. Het maakt mij misselijk.

Terwijl ik in de bus zit tel ik de bomen. ‘54,55,56’. Als ik 100 bomen heb geteld, stap ik uit. Nog maar twee minuten. Ik begin te rennen. In mijn ooghoek zie ik de buschauffeur kijken. Met een bonzend hard gooi ik de deur open. Ik ren naar binnen.

Terwijl ik in de bus zit tel ik de bomen. ‘54,55,56’. Als ik 100 bomen heb geteld, stap ik uit. Nog maar tien minuten. Ik loop langzaam naar huis. In mijn ooghoek zie ik de buschauffeur kijken.

large-9

Loop jij met depressieve gedachten rond? Heb je het gevoel dat niemand je zou missen als je er niet meer zou zijn? STOP en praat met iemand! Overdag lijkt het wel te gaan, maar in de nacht is er een enorm gewicht op je schouders gekomen. Bij Sensoor is er altijd iemand die tijd heeft om jouw verhaal te horen en jou advies te geven. Zoek geen zon in het leven, maar zoek een maan. Hij zal de donkerste nacht verlichten. Genoeg om de volgende dag je ogen weer te openen. 

 

Bron foto

(Ik weet dat dit artikel anders is dan andere artikelen op mijn site. Ik heb altijd gezegd dat ik mensen graag wilde helpen, maar ik wist niet hoe. Mijn blog is mijn uitlaatklep, hierom besloot ik een artikel over dit onderwerp te schrijven. Ik raakte geïnspireerd door iets wat ik op Tumblr zag en besloot er mijn eigen draai aan te geven. Ik hoop dat jullie dit artikel kunnen waarderen. )